Witamina C a rak

Witamina C a rak

Witamina C w terapii raka: badania Cammerona i Paulinga

Za teorię o rzekomej skuteczności witaminy C w leczeniu raka odpowiedzialny jest chemik Linus Pauling (1901 – 1994). Pauling jako jedyny człowiek w historii otrzymał dwie indywidualne nagrody Nobla, jednak żadna z nich nie miała nic wspólnego z medycyną lub witaminą C. Pierwsza została mu przyznana za osiągnięcia w dziedzinie chemii, druga za działania na rzecz pokoju na świecie.
W późnym okresie swojej kariery naukowej Linus Pauling zajął się medycyną ortomolekularną, która opiera się na stosowaniu doustnych i dożylnych preparatów z witaminami, minerałami i mikroelementami, często w bardzo dużych dawkach.
Niektórzy wyznawcy tego nurtu medycyny alternatywnej uważają, że terapie preparatami witaminowymi są w stanie zapobiegać powstawaniu nowotworów a nawet je wyleczyć.
Podobnego zdania był ojciec medycyny ortomolekularnej Linus Pauling. Zmarł w wieku 93 lat na raka prostaty pozostawiając po sobie kontrowersyjne badania dotyczące witaminy C. Te które po dziś dzień dyskutowane są w odniesieniu do terapii raka to badania przeprowadzone wspólnie ze szkockim lekarzem Ewan’em Cameron’em.

W 1976 Cammeron i Pauling opublikowali badania według których zastosowanie dużych dawek witaminy C znacznie wydłuża czas przeżycia pacjentów w terminalnej fazie choroby nowotworowej 1)Cameron E, Pauling L.
Supplemental ascorbate in the supportive treatment of cancer: Prolongation of survival times in terminal human cancer.
Proc Natl Acad Sci U S A. 1976 Oct;73(10):3685-9. PubMed PMID: 1068480; PubMed Central PMCID: PMC431183.
.

Przebieg badania.

Badania opierały się na danych dwóch grup:

  • Grupa interwencyjna: to grupa 100 chorych którym od momentu stwierdzenia wyczerpania standardowych możliwości terapeutycznych przez 10 dni podawano dożylnie 10g kwasu askorbinowego. Dalsze leczenie polegało na podawaniu witaminy C doustnie.
    Grupa składała się z 50 chorych leczonych w czasie trwania badania i danych 50 chorych z badania Cameron & Campbell 2)Cameron, E. & Campbell, A. (1974)
    The orthomolecular treatment of cancer: II. Clinical trial of high-dose ascorbic acid supplements in advanced human cancer.
    Chem.-Biol. Interact. 9, 285-315
    .
  • Grupa kontrolna: do każdej osoby z grupy doświadczalnej przypisano 10 osób z grupy kontrolnej (w sumie 1000 osób) które w ciągu ostatnich 10 lat leczone były w tym samym szpitalu, w którym Cammeron i Pauling prowadzili swoje badania.
    W zestawieniu obu grup zastosowano następujące kryteria: płeć, wiek, typ nowotworu, lekarz prowadzący.


Wynik badania.

Autorzy badania po przeanalizowaniu wyników odrzucili hipotezę zerową mówiącą, że leczenie kwasem askorbinowym nie przynosi korzyści.
Badanie wskazuje na czterokrotne wydłużenie czasu przeżycia pacjentów w stanie terminalnym po dożylnym zastosowaniu dużych dawek witaminy C i kontynuowaniu terapii preparatem doustnym.

Krytyka

Badania Paulinga i Cammerona są krytykowane przez większosć naukowców i lekarzy.

Badania Camerona i Paulinga są powszechnie krytykowane a ich wyniki uznawane przez większość lekarzy za bezwartościowe. Analiza badań według współczesnej metodologii nie pozwala na przyjęcie konkluzji autorów jakoby witamina C podawana dożylnie wydłużała czas przeżycia. Badania krytykuje się z wielu powodów. Najistotniejsze z nich to:

  1. Nieprawidłowa randomizacja
    Kardynalnym błędem autorów badania jest brak formalnej randomizacji (losowego wyboru obserwowanych pacjentów). Chociaż autorzy zaznaczają, że ich metoda doboru chorych może być uznawana za zrandomizowaną, to brak randomizacji formalnej nie wyklucza manipulacji przebiegiem badania.
  2. Nieuwzględnienie stopnia zaawansowania nowotworu
    Grupa kontrolna zgadzała się z grupą interwencyjną pod względem płci, wieku, rodzaju nowotworu i lekarza prowadzącego.
    Nie porównano jednak stanu zdrowia w jakim znajdowali się chorzy w momencie, od którego zaczęto liczyć czas przeżycia.
    Aby porównać czas przeżywalności w obu grupach chorzy z grupy interwencyjnej musieliby w chwili rozpoczęcia obserwacji znajdować się w takim samym/podobnym stanie zdrowia co chorzy w grupie interwencyjnej. Tego faktu nie wzięto pod uwagę w przeprowadzonym badaniu.
  3. Sposób ustalenia czasu ustania możliwości terapeutycznych
    Czas przeżywalności w obu grupach liczony był od momentu stwierdzenia braku możliwości dalszego leczenia.
    O ile w grupie interwencyjnej data ta wynikała z bieżących wyników badań i obserwacji lekarza prowadzącego, o tyle w grupie kontrolnej datę ustalono na podstawie historycznej dokumentacji pacjenta.
    Ponadto daty te nie zostały ustalone przez lekarzy, którzy prowadzili pacjentów w szpitalu przeprowadzającym badania (w Szkocji) lecz przez niezależną lekarkę z Nowej Zelandii. Przeanalizowała ona dokumentację pacjentów i na jej podstawie ustaliła datę wyczerpania możliwości terapeutycznych dla pacjentów z grupy kontrolnej.
    Trzeba zauważyć, że różni lekarze mogą odstąpić od leczenia na różnym etapie choroby. Znacznie obniżony czas przeżycia w grupie kontrolnej mógł zatem wynikać z tego, że lekarka ustalająca datę wyczerpania możliwości terapeutycznych ustaliła ją później, niż zrobiliby to lekarze ze szpitala prowadzącego badania. Być może również w przypadku grupy interwencyjnej ustaliła by ona datę późniejszą niż ustalili lekarze w Szkocji – wówczas rozbieżności w długości przeżycia mogłyby ulec znaczącej zmianie. Oczywiście są to tylko przypuszczenia, ale pokazują jakimi istotnymi błędami obarczone jest omawiane badanie.
    Aby badanie mogło zostać uznane za wiarygodne czas przeżycia dla każdego chorego powinien być liczony od momentu, w którym postęp choroby danego pacjenta z grupy kontrolnej odpowiadał postępowi choroby pacjenta z grupy interwencyjnej.
    Sama data stwierdzenia braku możliwości dalszego leczenia nie jest jednoznaczna z określonym nasileniem choroby (lub raczej nie ma z nim nic wspólnego).
  4. Nieuwzględnienia efektu placebo
    Efekt placebo3)Colagiuri B, Schenk LA, Kessler MD, Dorsey SG, Colloca L.
    The placebo effect: from concepts to genes.
    Neuroscience. 2015;307:171-190. doi:10.1016/j.neuroscience.2015.08.017.
    w badaniach klinicznych objawia się wystąpieniem efektów przypisywanych badanej substancji/terapii pomimo jej niezastosowania.
    W badaniu autorzy porównują dwie grupy chorych na nowotwory w stanie terminalnym. Grupa kontrolna to pacjenci, dla których dalsze leczenie nie istnieje, czyli pacjenci świadomi swojego stanu i zdający sobie sprawę, że nie ma dla nich żadnej skutecznej terapii.
    Grupa interwencyjna to grupa, której zaproponowano leczenie eksperymentalne (zatem zasugerowano im, że leczenie, choć eksperymentalne może poprawić stan ich zdrowia).
    Nawet nie będąc lekarzem można przypuszczać jak silny może być efekt placebo działający na grupę interwencyjną w takich okolicznościach. Aby udowodnić działanie leku, badania kliniczne przeprowadza się z grupą kontrolną przyjmującą placebo. Wówczas przyjmuje się, że efekt placebo w obu grupach był jednakowo silny, a ewentualne rozbieżności w wynikach można wiązać z działaniem leku.
  5. Nieuwzględnienie Efektu Hawthorne’a 4)McCambridge J, Witton J, Elbourne DR.
    Systematic review of the Hawthorne effect: New concepts are needed to study research participation effects.
    Journal of Clinical Epidemiology. 2014;67(3):267-277

    Efekt-Hawthorna to efekt, który może występować w badaniach grupowych. Polega on na tym, że uczestnicy badania którzy wiedzą, że są obserwowani zmieniają (świadomie lub nie) swoje zachowanie. W przypadku badań nad terapiami może się to objawiać m.in. lepszą współpracą z lekarzem, stosowaniem się do zaleceń terapeutycznych i dietetycznych, zmianą/poprawą trybu życia itd.
    Aby z wyników badań wyłączyć efekt Hawthorne’a badania kliniczne zaślepia się i przeprowadza z grupą placebo.
    W grupie placebo leki podawane są w identyczny sposób jak w grupie interwencyjnej, lecz nie posiadają substancji aktywnej. Pacjent nie wie czy dostaje lek czy placebo w związku z czym efekt Hawthorne’a w obu grupach jest taki sam i nie ma wpływu na skuteczność leku.
    Zaślepienie badań powoduje, że osoba obserwująca (lekarz) nie wie który pacjent przyjmuje lek a który placebo, dlatego nie może on zasugerować (świadomie lub nieświadomie) czy na pacjencie rzeczywiście testowany jest lek, co również mogłoby mieć wpływ na efekt Hawthorne’a.
  6. Nieuwzględnienie Efektu Rosenthala 5)Rosenthal, Robert; Fode, K. L.,
    The Effect of Experimenter Bias on the Performance of the Albino Rat
    Behavioral Science 8 (1963), S. 183–189.

    To kolejny ważny efekt, który nie został wzięty pod uwagę. Polega on na tym, że badający mający konkretne oczekiwania względem badań nieświadomie wpływa na ich efekt. W przypadku tych badań mogło się to objawić np. szybszą decyzją o stwierdzeniu braku możliwości dalszego leczenia i włączeniu leczenia witaminą c w momencie, kiedy stan pacjenta nie był jeszcze tak zły jak pacjentów w grupie kontrolnej. Efekt Rosenthalaa może się też objawić większym zaangażowaniem lekarza, silniejszym wpływem na pacjenta itp.
    Efekt Rosenthala usuwa się w badaniach klinicznych przez ich zaślepienie – lekarz nie wie któremu pacjentowi podaje lek a któremu placebo.
    Można wtedy przyjąć, że ew. efekt Rosenthala jest tak samo silny w obu grupach a ew. rozbieżności w wynikach badań są wyłącznie wynikiem działania leku.

Przypisy   [ + ]

1. Cameron E, Pauling L.
Supplemental ascorbate in the supportive treatment of cancer: Prolongation of survival times in terminal human cancer.
Proc Natl Acad Sci U S A. 1976 Oct;73(10):3685-9. PubMed PMID: 1068480; PubMed Central PMCID: PMC431183.
2. Cameron, E. & Campbell, A. (1974)
The orthomolecular treatment of cancer: II. Clinical trial of high-dose ascorbic acid supplements in advanced human cancer.
Chem.-Biol. Interact. 9, 285-315
3. Colagiuri B, Schenk LA, Kessler MD, Dorsey SG, Colloca L.
The placebo effect: from concepts to genes.
Neuroscience. 2015;307:171-190. doi:10.1016/j.neuroscience.2015.08.017.
4. McCambridge J, Witton J, Elbourne DR.
Systematic review of the Hawthorne effect: New concepts are needed to study research participation effects.
Journal of Clinical Epidemiology. 2014;67(3):267-277
5. Rosenthal, Robert; Fode, K. L.,
The Effect of Experimenter Bias on the Performance of the Albino Rat
Behavioral Science 8 (1963), S. 183–189.

11
Dodaj komentarz

avatar
4 Comment authors
SceptykonOdkryte TerapiejolantaJancio Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Jancio
Gość
Jancio

Ten biedny Pauling który w wieku 92 lat zmarł na raka stwierdził też ze gdyby nie witamina c to żyłby 30 lat mniej a to robi różnicę. Proponuje zapoznać sie z doniesieniami dr Klennera jak sobie radził z Polio.

jolanta
Gość
jolanta

Tytuł powinien brzmieć : witamina C w terapii raka w badaniach Camerona i Paulinga. W tym kształcie jak jest sugeruje, że tylko oni takie badania przeprowadzili